fbpx
Blog
Duurzaam kleedhok

Het waren de onzekerheden die mijn amateurvoetbalclubje parten speelden. Het kleedhok was een hok, en geen accommodatie. Warm water, een waterdicht dak, een verwarming die het wél deed: niets was vanzelfsprekend

 

Om te voorkomen dat de arme hobby-voetballertjes van Sv Loil in de kou zaten bij onze wedstrijdbespreking, stond de terreinknecht altijd extra vroeg op. De thermostaat een dik uur op standje loei, en we konden op die winterse zondagmorgen om 9 uur toch nog onder redelijk behaaglijke omstandigheden de scheenbeschermers voorbinden. Na twee maal drie kwartier vertier binnen de krijtlijnen doken in één ochtend minimaal 90 moegestreden mannen onder een veel te hete douche, om vervolgens het leidingwerk in de kantine op de proef te stellen.

 

Leeg, kapot, lek

Bekend ritueel voor elke amateurvoetbalvereniging van beperkte omvang en niveau. In de winter was het altijd bal. Lege boiler, kapotte ketel, lekke verwarming. Generaties voetbaljongetjes hebben hun modderige knieën schoongeschrobd onder koud water, in een bij elkaar gehobbyde kleedkamer met ijsbloemen op de ramen, schimmels uit het dak en graspollen in het doucheputje. De handdoek als enig droog object in een vloer vol zweet, water en modder. Voor het oog werd de boel door de grootste treuzelaar met een aftandse trekker schoongelapt. En als je dan thuis je pyama aandeed constateerde je dat je rechterbovenbeen nog altijd vies was van die ene, tevergeefse sliding. Legionella bestond toen nog niet. Voetschimmel wel.

 

Van hok naar accommodatie

Tijden veranderen. De energieverkwistende kleedhokken van weleer worden onderdeel van moderne multifunctionele accommodaties. En zo douchte ik in de herfst van mijn actieve carrière zowaar bij een club met een mengkraan (dat was een uit-wedstrijd). De voetbalkleedkamer heeft in korte tijd zoveel warmte en warm water nodig, dat energierekeningen verenigingskassen letterlijk leegslurpen. En clubs en gemeenten, vaak gebouweigenaar, zien dat het anders moet. Grote, duurzame, tapwatervoorzieningen, met daarbij mogelijke energieopwekkende dakoppervlakken van de accommodaties. Multifunctioneel gebruik, met slimme techniek, integrale realisatie etcetera etcetera. Oftewel: een kansrijke markt, met een neo-romantisch randje.

 

Weg romantiek?

De voetbalkleedkamer, van lelijk eendje naar een prachtige zwaan. Van pragmatiek naar lange termijn. Van schaamte naar uithangbord. Weg die voetbalromantiek van weleer, maar een welkom aan de duurzame én warme douche na 90 minuten zweten. Een ander soort romantiek, maar óók romantiek. Met witte voegen, automatische douches, en afschot. Een stuk gezonder bovendien.

 

Sponsoring 2.0

Het (lokale) installatiebedrijf zou niet eens meer op een shirt of een reclamebord moeten willen staan, maar in de technische ruimte. Een sponsor in duurzaamheid, in de beleving en het kloppend hart van een vereniging; daar kan geen advertentie in het clubblad tegenop. En op een koude herfstige avond wel de terreinknecht vragen de installatie een keer uit te schakelen. Want die koude douche, die hóórt net zo bij de opvoeding als een stevige tackle. Worden ze hard van, en dat heb je wel nodig in de donkere kelders van het amateurvoetbal.

Over Eddy Buiting

Eddy Buiting (1977) is hoofdredacteur van deze site en vakblad Installatie, producten van Eisma Bouwmedia. Studeerde Journalistiek en Voorlichting in Tilburg, was o.a. dagbladjournalist, en inmiddels al 20 jaar tot over de oren in de uitvoerende bouw- en installatiepers. Schrijver van huis uit, maar inmiddels multimediaal. Observeert, constateert, vraagt, ervaart en schrijft. Drievoudig vader, sportfanaat en bourgondiër. Niet vies van een kwinkslag.

Bekijk alle berichten van Eddy Buiting

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.