Blog

Als iets mij deze VSK helder is geworden, dan is dat het gebrek aan aandacht van de standbemanning voor de bezoekers die gewoon voorbij lopen. Het kunnen ook installateurs zijn die nieuwe kansen en oplossingen zoeken, maar dát staat niet op zijn of haar voorhoofd geschreven.

Een koude entree

Als ik de eerste letters op de laptop aanraak is het al weer ruim twee weken geleden dat de VSK 2018 van start ging. De dinsdag was ik zo vroeg vertrokken dat ik om zeven uur bijna als eerste hal 7 binnenliep. Her en der waren nog wat werklui bezig de laatste puntjes op de i te zetten. Na de eerste stappen werd ik geconfronteerd met een woud van warmtepompen en een groot aantal stands die grotendeels gehuld waren in krakend helder wit. Het deed zo koud aan dat de rillingen zich over mijn hele lichaam verspreidden.

Begin de dag met een dansje

De stand stond er schitterend bij en de bemanning was op en top voorbereid, er kon bijna niets meer mis gaan. De eerste dag kregen we een rondleiding op de stand over wie, wat, waar, en tot slot deden we een Haka dansje. Ik had de vrijdag ervoor al kennis gemaakt met het dansje, waarbij ik een lichte blessure opliep. Hierdoor kon ik jammer genoeg niet van de partij zijn. De teamgeest was in de standbemanning wakker geschud, en klokslag tien uur stond iedereen in het gareel.

Op zoek naar de stem

Tijdens de rondleiding over de stand had ik mijn oog laten vallen op de digitale waarzegger. Door mijn nieuwsgierigheid ben ik er blijven hangen. Het was ook de standplaats van een aantal collega’s die iets gingen vertellen over Remeha Connect, waarmee je het onderhoud aan ketels en zelfs ketelstoringen kunt voorspellen en oplossen. Uit het niets en onzichtbaar hoorde ik de waarzegger een standbezoeker begroeten met “Hé, jij daar met dat linnen tasje en het groene gereedschapskistje. Leuk dat je er bent!”. Geschrokken om zich heen kijkend liep hij verder. Ik was heel blij verrast, het ging namelijk om een mooie vrouwenstem. Voor mij was het duidelijk, dit is voor de komende dagen mijn standplaats.

De wandelaars

Door mijn strategische plek bij de waarzegger had ik een heel goed overzicht van de bezoekers die recht op onze stand af kwamen. De wandelaars observeerden nieuwsgierig onze stand en vervolgden hun weg. Het viel mij op dat ook op andere stands bijna niemand oog had voor deze groep bezoekers. Ik wilde daar meer van weten en besloot in hal 7 incognito op onderzoek uit te gaan.

Schreeuwen om aandacht

Met de handen op de rug vertrok ik in slenterpas en voegde mij onder de groep wandelaars. Ik kwam bij een stand waar ik probeerde de aandacht te trekken door steeds heen en weer te slenteren alsof ik op zoek was naar iets nieuws. Geen reactie. Dan nog maar eens heen en weer lopen: Beet! Eén van de mannen kwam schoorvoetend op mij af en vroeg: ”Kan ik u helpen?” Nou, ik kijk een beetje rond. Gelukkig droeg ik bretels, anders had ik met de broek op de knieën gestaan. “Kan ik u helpen?”. Onder welke steen heb jij gelegen de afgelopen tien jaar? Verder was er niemand die ook maar enigszins in mij was geïnteresseerd. En zo ging het bij de meeste stands.

Mijn rol als propper

Ik had mijn plekje bij de waarzegger weer ingenomen en had mij voorgenomen de rol van propper op mij te nemen. Ik moest de aandacht trekken en begon willekeurige wandelaars aan te spreken met, “Hallo mag ik u iets vragen?” en tot mijn verbazing was er werkelijk niemand die kortweg met nee antwoordde. Ik vervolgde met de vraag, “Heeft u belangstelling om samen met mij even kort in de toekomst te kijken?”. Ook op deze vraag werd bijna altijd positief gereageerd. De waarzegger deed vervolgens een voorspelling en dat deed ze echt heel leuk. Ik hoorde haar wel, maar zag haar niet. De voorspelling werd gedaan en daarna nam ik de bezoekers wederom voor mijn rekening.

Eerst proppen dan praten

Praten na het bezoek aan de waarzegger en dan niet over mij, Remeha of onze producten, maar oprecht interesse tonen in de bezoeker. Hun entreebewijs gaf mij voldoende informatie voor een aanzet. De gesprekken die volgden waren onvoorspelbaar: het kon werkelijk over van alles en nog wat gaan. Ik kreeg ruim de tijd maar duurde het te lang, dan werd het gesprek abrupt verstoord door de waarzegger om de volgende groep op het podium te proppen. Ik eindigde de gesprekken meestal met de woorden “kijk nog heel even bij mijn collega’s van Remeha Connect en ik zie jullie graag nog eens terug bij Remeha.”

Op deze manier heb ik een paar honderd niet-Remeha mensen op de stand gepropt. Ik vond het een groot succes. Tot slot ben ik heel nieuwsgierig hoe mijn lezers de VSK hebben ervaren. Laat het mij even weten, we kunnen er alleen maar van leren.

Ik hoor van jullie.

Over Marius Valk

Marius Valk (1956) was zelf installateur, en is nu vanaf 2005 technisch instructeur bij cv-ketelfabrikant Remeha in Apeldoorn. In deze functie krijgt hij jaarlijks honderden installateurs over de vloer voor scholing en training. In zijn blog deelt hij zijn ervaringen in het contact met installateurs; zaken die hem opvallen en persoonlijk raken, veel voorkomende technische details, of ontmoetingen die te denken geven. In zijn vrije tijd is hij te vinden op de fiets en op de tennisbaan.

Bekijk alle berichten van Marius Valk

1 reactie op “Eerst proppen, dan praten op de VSK

  1. Frans Ubels schreef:

    Inderdaad op de woensdag de zelfde ervaring gehad. Er was op de meeste stands nauwelijks aandacht voor de “zwervers” zoals ik zelf. Omdat ik deze keer ook als prive persoon op zoek was naar een warmte pomp voor mijn nieuwe woning heb ik o.a. de stands van Remeha, Vaillant en Viessman bezocht. En helaas geen aandacht van de standhouders. Men is vooral bezig met bestaande relaties en heeft nauwlijks oog voor potentieel nieuwe klanten. Nefit was in mijn geval de positieve uitzondering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.